هدف کتاب حاضر، معرفي کاربرد نظريه معناشناسي شناختي در تصويرگري و به دست دادن روشي کارآمد براي هنرمندان تصويرگر است تا هنگام رويارويي با انواع متون ازجمله متون عرفاني (نمونه موردي غزليات شمس)، توانايي لازم براي دستيابي به زيرساخت هاي غزل را به دست آورند. براي رسيدن به اين غايت از نظريه معناشناسي شناختي و زيرشاخه آن استعاره مفهومي در شعر و تصوير استفاده شده و ويژگي هاي کاربردي و چگونگي تعميم اين نظريه در خوانش و نيز در آفرينش تصويرگري و به طور اخص در تصويرگري غزليات شمس که قابل تعميم به ساير متون نيز است، تشريح شده است. حوزه مطالعه تعداد پنج استعاره کلي از غزليات مولوي است که در مجموعه شمس فرهنگستان توسط پنج نقاش معاصر به تصوير کشيده شده است. تعداد بيست غزل ديگر از اين پنج گروه استعاري نيز به منظور آزمودن کاربرد اين نظريه در نحوه آفرينش تصوير بر مبناي متن موردمطالعه قرار گرفته است. معناشناسي شناختي و استعاره مفهومي، مي توانند خلأ موجود در خوانش متن به وسيله تصويرگر را پر کرده و افزون بر آن مي توانند به عنوان نظريه اي کارآمد در نقد آثار هنري مورداستفاده قرار گيرند.