تغییری که باعث شد برابری طلبی در اجتماعات انسانی پدیدار شود ناشی از تغییر در طبیعت و جوهره ی انسان نبود، بلکه تغییر در روابط متقابل اجتماعی بود که کنترل برتری طلبی و خودخواهی نرِ غالب را ممکن می کرد. هروقت یک فرد برای برتری جویی خیز بر می داشت و تلاش می کرد سهم بیش تری از داشته های آن جمع را به خود اختصاص دهد، این گرایش در دیگر افراد باعث کنترل رفتار آن فرد می شد. استراتژی های ضد برتری طلبی شامل روش هایی بود که به کنترل رفتار ضداجتماعی می انجامید. این استراتژی ها طیف وسیعی از رفتارها را شامل می شد که از روش های ملایمی چون نقد، مسخره کردن و اظهار عمومی نارضایتی شروع می شد و تا طرد و راندن فرد از جامعه یا حتی کشتن او نیز پیش می رفت. در مطالعه ی وسیعی که پروفسور بوم سامان داد، چگونگی پایدارماندن برابری در این اجتماعات مشخص شد. او دریافت که در شرایط خاصی، این اجتماعات در برقراری برابری تا حد کشتن فردی که مدام به تهاجم به دیگران مشغول است یا سعی می کند دیگران را تحت سلطه ی خود دربیاورد، یا فردی که داشته هایش را با دیگران به اشتراک نمی گذارد نیز پیش می روند. در برخی موارد یک خویشاوند نزدیکِ فرد قلدر وظیفه ی کشتن او را بر عهده می گیرد. این کتاب شرح می دهد که نابرابری چه تبعاتی را در جامعه ی انسانی به دنبال می آورد و فردگرایی به لحاظ روان شناختی و اجتماعی چه تاثیراتی دارد.

مشابه ضعیفی در زمینه های فوق کسب کردند در مقابل کشورهایی که برابری بیش تری را تجربه می کردند، مثل کشورهای اسکاندیناوی و ژاپن عملکرد بهتری داشتند، نمودار شماره ۱ جمع بندی ساده ای از این یافته ها را درباره کشورهای ثروتمند به دست میدهد. همسویی آشکار بین الگوها فقط بر مبنای کارهای ما نیست بلکه بازتابی از یافته های پژوهشگران بسیاری در حوزه های مختلف و از کشورهای متفاوت است. اولین مقاله پژوهشی که نشان میداد در کشورهایی که اختلاف درآمدی بالایی دارند خشونت بیشتر و سلامت عمومی نازل تر است در دهه ۱۹۷۰ در یک ژورنال تخصصی به چاپ رسید. از آن پس پژوهشهای مشابه روز افزونی انجام گرفت و در حال حاضر سیصد پژوهش فقط در حوزه رابطه سلامت و نرخ قتل با نابرابری در اقصا نقاط جهان موجود است. برخی از مطالعاتی که کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را پوشش داده اند به این ارتباط در یک بازه زمانی مشخص پرداخته اند و برخی دیگر به تغییرات در طی زمان توجه کرده اند بسیاری از این مطالعات بر اختلاف درآمد میانگین و یا فقر تمرکز کرده اند و همچنین عوامل دیگری چون هزینه کرد دولت در قبال خدمات همگانی را بررسی کرده اند. اکثریت مطلق این مطالعات سویه ای یکدست را در نتایج نشان داده اند و آن بدتر شدن اوضاع در کشورهای نابرابرتر است. (۲) شواهد آن قدر زیاد و محکمند که به نظر میرسد در حال حاضر رابطه همبسته بین نابرابری با سلامت و مشکلات اجتماعی باید به رابطه علی تغییر ماهیت بدهد. این شواهد به روشنی مسیرهای تخریب جامعه و صدمه خوردن به رفاه و سلامت افراد بر اثر نابرابری افزون تر را بازتاب می دهند. (۳)