خـوآن دلاکـروث (یوحنـای صلیبـی) از بزرگ تریـن عرفـای سـده های میانـه اسـت کـه در قـرن شـانزدهم میلادی در اسـپانیا می زیسـت و نوشـته های تعلیمی و غیرشـخصی او در باب سـلوک عرفانی، که به صورت سـروده هایی همراه با شـرح و تفسـیر عرضه شـده اسـت، به شـدت در عرفان مسـیحیت تأثیرگـذار بوده اسـت. شـب تیـره ی نفـس کـه نخسـتین بار در سـال 1619 در بارسـلونا کشـف شـد، مشـهورترین اثـر خـوآن دلاکـروث اسـت. ایـن اثـر ارزشـمند در عرفـان مسـیحیت کاتولیک شـرحی اسـت سـطربه سـطر بر سرود «شـب تیره» که در هشـت بند موجز در دوران اسـارت خوآن در تولدو نگاشـته شـده اسـت. قدیـس دلاکـروث، در ایـن سـرود، سـالک را همچـون عاشـقی بـه تصویـر می کشـد کـه بـا شـور و حرارتـی تمـام در پـی اتحـاد الوهـی با مسـیح اسـت. در شـرح سـرود، وی در تلاش اسـت تـا نشـان دهـد نفس باید از خویشـتن خویـش تهـی گـردد و از واپسـین نشـانه های به جای مانده از دنیا تطهیر شـود تـا بتوانـد بـه اتحـاد نائل گـردد. در ایـن طریق، نفـسِ آرزومند مشـتاق، بعد از نیـل بـه وحـدت، هیچـی خواهد بـود غنی از همه چیز؛ در آن هنگام اسـت که نفس به پیوندی شـکوه مند و وصف ناشـدنی با پروردگار دسـت می یابد.