کتاب پیش رو مجموعه ای از ده مقاله ی هاروارد را که به مدیران تازه کار کمک می کند تا مسیر پیش روی خود را با دانش و آگاهی بیشتری طی کنند و در این مسیر از راهنمایی و اطلاعاتی درست بهره مند شوند، در خود جا داده است. رهبرشدن، حتی برای بااستعدادترین افراد، فرایندی طاقت فرسا و البته پرسود است که یادگیری و رشد شخصی مستمر جزئی از آن است. آزمون اولیه در طول این مسیر به اندازه ای بدیهی است که اغلب آن را فراموش می کنیم: رئیس شدن برای اولین بار. این موضوع تأسف انگیز است؛ چراکه آزمون های موجود در این مسیر، هم برای شخص و هم برای سازمان، پیامدهای جدی دارد. اولین مناصب مدیریتی مدیران اجرایی تأثیراتی همیشگی بر آن ها می گذارد. پس از چند دهه، ماه های اول مدیریت خود را به صورت تجربه های تحول ساز به یاد می آورند که فلسفه و سبک رهبری آن ها را به گونه ای رقم زده که همچنان بر شغلشان تأثیر می گذارد. اگر کسی به دلیل عملکرد و صلاحیت های فردی قوی ارتقا یابد، اما با مسئولیت های مدیریتی وفق پیدا نکند، سازمان ها هزینه های انسانی و مالی هنگفتی متحمل می شوند. با توجه به دشواری این گذار، این شکست ها عجیب نیست. از مدیران تازه کار درباره ی روزهای اول رئیس شدنشان بپرسید یا از مدیر اجرایی ارشدی بخواهید احساسش را هنگام مدیرشدن به یاد آورد. اگر صادقانه پاسخ دهند، داستان بی نظمی و سردرگمی طاقت فرسایی را خواهید شنید. مسئولیت جدید آن ها به هیچ وجه مطابق انتظاراتشان نبوده؛ بلکه به حدی بزرگ بوده که هیچ کس به تنهایی از پس آن برنمی آید. مدیران تازه کار، هم زمان با عبور از فرآیند سخت رئیس شدن، با یادگیری پذیرش تصورات اشتباه، به برتری درخورتوجهی می رسند؛ اما با توجه به ماهیت چندلایه ی مسئولیت های جدیدشان، همچنان در حل معمای مدیریت اشتباه می کنند. اشتباه کردن، هرقدر هم در فرایند یادگیری مهم باشد، مسئله ای جدی است. متأسفانه، تحقیقات نشان می دهد تعداد بسیار کمی از مدیران تازه کار درخواست کمک می کنند. این هم تا حدودی نتیجه ی یکی دیگر از تصورات اشتباه است: انتظار می رود رئیس همه ی جواب ها را بداند و برای همین، درخواست کمک نشانه ای قطعی از اشتباه بودن ارتقاست. البته مدیران باتجربه می دانند هیچ کس همه ی پاسخ ها را نمی داند. اطلاعات مدیر در طول زمان و با تجربه به دست می آید.