عمر داستان به درازای عمر انسان در جهان است، اما از عمر داستان‌نویسی و داستان‌خوانی به معنای مدرن آن در جهان و در ایران بیش از دو سه قرن نمی‌گذرد. با این همه امروز در همه جای جهان، مردم در خانه، اتوبوس ، قطار و هواپیما، کافه و رستوران و پارک رمان می‌خوانند. این افراد هم‌چنان که صفحات کتاب را ورق می‌زنند در افسون جهان تخیلی داستان فروتر می‌روند. راهیان این سفر دل‌پذیر در راهی که از آغاز تا انجام داستان از جهان واقعی به جهان تخیلی پشت‌سر می‌گذارند، همراه با شخصیت‌های داستانی، به فضای برگشودة ذهن و تخیل نویسندگان پای می‌گذارند که در کنار جهان واقعی جهان دیگری آفریده‌اند؛ جهانی که در آن شخصیت‌های داستان که همه آدم‌اند، هرچه در دلشان می‌گذرد به زبان می‌آورند. داستان از کارآمدترین مکانیزم‌های دفاعی فرهنگ است و در هریک از مقاله‌ها و گفت‌وگوهای این مجموعه به فصلی از کارکرد این مکانیزم دفاعی در فرهنگ اشاره می‌شود. به تصریح گردآورنده: همة آنچه در این کتاب آمده و بیش‌تر از همه مقالة «ای کاش همه داستان می‌نوشتیم (یا می‌خواندیم)» که کتاب با آن آغاز می‌شود ادای دینی است به داستان‌نویسان ایرانی که صدای جمال‌زاده را شنیده‌اند.