کتاب پیش رو اثری است پیرامون یدالله رویایی و شعر فارسی. یدالله رویایی شاعری فارسی زبان و بنیان گذار شعر حجم بود که دهه های آخر زندگی خود را در پاریس سپری کرد و در همان جا درگذشت. او درباره ی شعر خود این گونه می گوید: شعرهای اول من اولین بالش های من در شعر بود، در جاه طلبی بال می زدم، از تجربه های گوناگون سر در می آوردم، آنچه مرا بیشتر جذبه می داد سهم هنر کلامی در شعر بود و جست وجوهایی در شکل و کشف عوامل سازنده ی آن، از خود قطعه «بر جاده های تهی» بگیر تا «اتود»ها، زندگی لغت و بهترین جای آن در مصرع و زندگی مصرع و بهترین جای آن در فضای قطعه که مرا به کشف اوزان تازه و استعدادهای تازه ی لغت می کشید و به پیدا کردن راهی در شعر برای پیاده کردن عواملی که در سایر هنرهای زیبا نقش زیباشناسانه دارند یعنی همان خطوط مشترکی که در مثلا نقاشی یا موزیک شکل ساز و زیبایی آفرین هستند، می بایست در شعر هم جایی برای تظاهر داشته باشند.