مسئله ی ما چیست؟ با تلاش برای آزمودن مواجهه ای میان دلوز و اسپینوزا به چه مسئله ای می خواهیم بیندیشیم و احیانا پاسخی برایش پیدا کنیم؟ اسپینوزا به چه کار می آید؟ با اسپینوزا چه می توان کرد؟ یا به بیان دقیق تر، اسپینوزا با ما چه می تواند بکند؟ آفرینندگان اثر پیش رو با طرح چنین پرسش هایی می کوشند به همان شیوه‎ای به دلوز و مواجهه اش با اسپینوزا بروند که دلوز سراغ دیگر فیلسوفان می رفت و تلاش دارند بالقوگی هایی را کشف کنند که از مواجهه ی دلوز و اسپینوزا می توان استخراج کرد. مفاهیمی که احتمالا از این مواجهه برمی آیند، قرار است خطوط گریز از چه بن بستی باشند و چه امکان هایی را پیش روی ما قرار دهند؟ کوشش نویسندگان دست کم شاید راهی برای طرح دقیق تر پرسش ها و آزمودن سنخ دیگری از کوشش ها باز کند. آن ها تلاش می کنند تا تعریفی از مسئله به دست دهند و سپس بیان کنند مسئله ای که مطرح است، مسئله ی «بحران عمل» است؛ تا این مسئله حل نشود، هرگونه پاسخ به پرسش هایی نظیر «چه باید کرد؟» با واکنش های تمسخرآمیز و کلبی مسلکانه و ارجاع های شبه عالمانه به «تاریخ» (برای اثبات بیهودگیِ عمل و عدم امکان هرگونه تغییر واقعی) مواجه خواهد شد. مفاهیمی که از آزمودنِ «مواجهه ی دلوز و اسپینوزا» برمی آیند، «امکان»هایی برای گریز از این بن بست، برای احیای ایمان به رابطه با «این جهان» و در نتیجه، احیای «امید» به تغییر، فراهم می آورند.