دوس پاسوس در دوران مترقی خود، یعنی پیش از جنگ داخلی اسپانیا (زیرا پس از این جنگ مرتجع شد)، آزمایشگرترین نویسنده ی آمریکا بود. در رمان های بزرگ او، یو. اس. ای. و منطقه ی کلمبیا و منهتن ترنسفر، قهرمان داستان فرد معینی نیست، بلکه خود جامعه ی آمریکاست. نویسنده در توصیف و زنده ساختن صحنه ای اجتماعی همان قدر تلاش می کند که رمان نویسان دیگر به پروراندن سیرت قهرمانان خود می پردازند. آدم ها، در برابر جامعه، در مرتبه ی دوم قرار می گیرند. نویسنده می خواهد تأثیر محیط اجتماعی، و به ویژه محیط اقتصادی، را بر افراد نشان دهد. بنابراین باید محیط را زنده و درحال حرکت ترسیم کند. تکه هایی از ترانه های روز، نطق های سیاسی، تیترهای روزنامه ها، بیوگرافی اشخاص واقعی و «تاریخی» -که زندگی شان با زندگی آدم های داستان درآمیخته است - لای داستان بُر می خورد. دید «دوربینی» و «امپرسیونیستی»، و حتی «فیلم خبری»، همه ی مواد کار دوس پاسوس را تشکیل می دهند. این وارستگی از قید و بندهای متداول رمان نویسی، این خطرکردن، این آمادگی یا دست کم این داوطلب شدن برای طبع آزمایی در انواع شیوه ها، در یک کلام این «مدرنیسم»، درسی است که دوس پاسوس از جویس آموخته است. و جوهر این درس عبارت است از پاسخ دادن به مقتضیات موضوع کار. برگرفته از مقدمه ی زنده یاد نجف دریابندری بر رگتایم اثر ای.ال. دکتروف اثر پیش رو مجموعه ای سه جلدی از رمان هایی موازی است که توسعه ی تاریخی جامعه ی آمریکا در سه دهه ی نخست قرن بیستم را تصویر می کند و زندگی 12 شخصیت مستقل را شرح می دهد. شخصیت هایی که هرچند زندگی آن ها از یکدیگر مجزا است اما گاه در دل داستان و به واسطه ای با یکدیگر ملاقات دارند.