باربارا دمیک یکی از مهم ترین مستندنگارانِ روزگار ماست. کتاب خیابان لوگاوینا با زیرعنوان زندگی و مرگ در ساراویوو یکی از آثار مهم در راویت نگاری مستند چند دهه ی اخیر است. دمیک مدت ها در مقام خبرنگار در این شهر در دهه ی نود و در جنگِ پُرکشته ی بالکان حضور داشت و خود نیز تا دمِ مرگ رفت. البته این ویژگی اوست که با حضور در بخش های پُراتفاق جهان، روایت های تکان دهنده و عمیقی از آن ها می نویسد. بسیاری از مخاطبان ایرانی او را با کتاب حسرت نمی خوریم که درباره ی زندگی مردمان عادی در کره ی شمالی است، می شناسند. کتاب خیابان لوگاوینا روایتی ست از هم زیستی او با ساکنان یک محله در سارایوو در جنگ. در زمانه ای که سارایوو در محاصره ی همه جانبه و زیر آتش توپخانه و تک تیراندازهای ارتش صرب قرار دارد. دمیک لحظه لحظه ی زندگی و مرگ در این وضعیت را ثبت و روایت می کند که چگونه می تواند انسان را چنین تقلیل دهد. او گزارشی به جهان می نویسد درباره ی مردمانی که هیچ کس حتی نامشان را نمی دانست اما باید مقاومت می کردند و زنده می ماندند. برای بوسنی یک مرز روی نقشه نیست بلکه مکانی ست که هنوز از آن خون می چکد.