کتاب پیش رو حاوی جستارها و پژوهش هایی در باب شاهنامه است. خالق اثر حاضر درباره ی کتاب خود این گونه گفته است: شاهنامه سرگذشت یک قوم/ملت است از حضیض بدویت تا اوج مدنیت، از زمانی که این ملت با طرز تهیه ی پوشاک، خط و کتابت، پخت وپز و سایر وجوه مدنیت آشنا نبود تا آن هنگام که در کشورداری، کشورگشایی، دین توحیدی، علوم و فنون، شعر و ادب و موسیقی و... سرآمد دیگر ملل گشت؛ و البته در این مسیر بسیار دشوار و طاقت فرسا همه ی افراد این ملت زحمات فراوانی متحمل شدند، قربانیان ارجمندی فدیه دادند تا سرانجام نهال تمدن به بار نشست. گزارش سپاردن این مسیر دشوار را گروهی پرشمار از موبدان، گوسان ها و خاندان های پهلوانی حفظ کردند و به نسل آینده سپردند و دست آخر فردوسی آن گزارش را به هنرمندانه ترین و متناسب ترین شکل و به صورت روایی به نظم درآورد و جاودانه ساخت. شاید از این رو باشد که عشق و علاقه به فردوسی و شاهنامه در ناخودآگاه ایرانیان جای گرفته است و این عشق و علاقه به خاطر نقش سترگی است که شاهنامه در حفظ و تداوم نظام فکر و فرهنگ ایرانی بر عهده داشته است. نویسنده ی این سطور براساس همان عشق که گفته شد، از مدت ها پیش پژوهش های خرد و مختصر درباره ی شاهنامه به انجام رسانده و در هریک از زاویه ای خاص به شاهنامه نگریسته است؛ برخی از این پژوهش ها مستقیما با خود شاهنامه مرتبط اند و برخی به حوزه ی اساطیر و سایر حماسه ها و آثار مختلف حماسی. اما فصل مشترک همه ی این جستارها، شاهنامه ی حکیم طوس است و انگیزه ی نوشتن آن ها در طی سال ها و به تفاریق بیشتر ادای دین به شاهنامه و فردوسی بوده است.