داستان های این مجموعه آدم هایی را به تصویر می کشند که ناگهان به کرانه های زندگی رانده شده و هر واقعیت ساخته و پرداخته ای در برابرشان فروریخته است. آن ها در اکنونی که گذشته و آینده از درونش سر برآورده، به مکان هایی غریب پرتاب می شوند و درون هزارتویی بی آغاز و پایان با وضعیت و موقعیت هایی چنان فهم ناپذیر روبه رو هستند که چاره ای جز رفت و برگشتی ابدی در این فضاهای درهم پیچیده ندارند. گویی آن ها فرزندان ابرانسانی هستند که همچون بیگانه ای به ویرانی خویش می نگرد و تنها با خلق مفاهیم نو می تواند در این جهان ممکن و خالی از معنا خود را باز یابد. ما در این داستان ها با افرادی رو به رو هستیم که بر روی لبه های تیز بحران هایی حرکت می کنند که هم زمان بدن و ذهنشان را در می نوردد. آدم های داستان های پلک های شنی چاره ای جز این ندارند که در سکوت، گاهی به درهم پیچیدن بدن هایشان بنگرند. دستغیب با چیره دستیِ تمام فضا-زمانی را برای روایتش ساخته که در آن شخصیت ها دمی به تنانگی و بدن حیوانی درونشان می نگرند که چطور از دلشان سر برمی آورد و چفت وبست اعضای بدنشان را از هم می گسلد. در انتها شاید بتوان در میان کلمات این داستان ها امر نادیدنی را دید و به امر ناشنیدنی گوش سپرد. پلک های شنی، جدیدترین اثر دستغیب، ۱۵ داستان دارد که ویژگی های مشترک دارند. راوی همه ی داستان ها اول شخص اند؛ داستا ن هایی سیال ذهن که معمولا در مکانی ملموس و عینی آغاز می شوند، اما در ادامه به روایتی ذهنی و فضایی انتزاعی ختم می شود. یکی دیگر از ویژگی های این داستان ها سفر میان حال و گذشته و آینده و بهره گیری نویسنده از تعلیق و مفاهیمی همچون هویت و مرگ است.