باور ما این است که توسعه برای سیاست گذاران یک انتخاب نیست، بلکه یک الزام است. جامعه ایران مصمم است مسیر توسعه را بپیماید و جامعه ای است که رسیدن به توسعه را حق خود می داند و مایل نیست خود را با دیگر کشورهای در جامانده در مسیر توسعه، مقایسه کند. مسئله مهم و کلیدی آن است که شناخت درستی در مورد راه رسیدن به توسعه ایجاد شود و این شناخت مورد اجماع واقع شود به باور ما مسیر توسعه ایران از رشد و تعالی بخش خصوصی واقعی ممکن میشود. رشد مبتنی بر سرمایه گذاری بخش دولتی در شرکت های دولتی یا شبه دولتی (خصولتی بیراهه ای هستند که چند دهه اقتصاد ایران را از مسیر اصلی خود خارج کرد. در منظومه فکری ما دولت باید به نقشهای اصلی که همان عرضه کالاهای عمومی تنظیم گری درست بازارها و حمایت رفاهی از اقشار آسیب پذیر است، بسنده کند و همچنین از مداخلات نادرست و اختلال را در فعالیت بنگاههای بخش خصوصی و عملکرد بازارها دست بردارد. امروزه جامعه ما باید به این باور برسد که راه گریزی جز توسعه بخش خصوصی واقعی وجود ندارد و این شرکتهای بخش خصوصی باید چنان قوی و فربه باشند که خود را تنها در حصار مرزهای ملی تعریف نکنند بلکه به عرصه رقابت جهانی وارد شده و از بازار جهانی سهمی را به خود اختصاص دهند. این گونه است که میتوان اقتصادی برون گرا داشت و در زنجیره ارزش جهانی در موقعیتهایی قرار گرفت که ارزش افزوده بیشتری دارد

تجربه های اخیر اروپای قاره ای و ژاپن، مهر تاییدی بر مطلوبیت نئولیبرالیسم آمریکایی است. اقتصاد مداخله جویانه اروپای قاره ای از دهه ۱۹۸۰ گرفتار رشد پایین و نرخ بیکاری بالا بود. خوشبختانه بسیاری از اقتصادهای این منطقه اخیراً انجام اصلاحات اقتصادی جسورانه به سبک آمریکایی را آغاز کرده اند. کشورهای اروپایی شروع به مقررات زدایی و خصوصی سازی صنایع کردند حرکت جریان های تجاری، سرمایه و نیروی کار را در درون منطقه خود ممکن ساختند و انضباط پولی را تحت رهبری بانک مرکزی جدید اروپا دنبال می کنند. در نتیجه نشانه های قابل توجهی از بهبود اقتصادی، مثل افزایش اطمینان سرمایه گذار، رشد و غیره، در این کشورها ظاهر شده است. در مقابل، وضعیت ژاپن همچنان ناخوشایند است این کشور بیش از یک دهه است که با رکود دست و پنجه نرم میکند و متأسفانه به نظر هم نمی رسد سیاست گذاران ژاپنی تمایلی به توسعه یک برنامه رونق اقتصادی از طریق مقررات زدایی رادیکال داشته باشند.