کتاب خلاف زمان تأملی فلسفی است درباره ی مواجهه با گذشته، زمان آگاهی و تجربه ی ناگزیر «حسرت». این جستار بلند با نقدِ نگاه نوستالژی زده و کلان روایت های نوستالژی محور، بستری فراهم می کند تا خاطره، اسطوره، فراموشی، گذشته و تاریخ را از منظری جدید ببینیم. دیه گو گاروچو، استاد فلسفه ی اخلاق و فلسفه ی سیاسی دانشگاه مادرید که از روزنامه نگاران و جستارنویسان شاخص اسپانیا به شمار می رود، در این کتاب نشان می دهد که گاهی می شود پاسخ امروزی ترین پرسش ها را در میراث کهنِ ادبی، فرهنگی و تاریخی یافت. در فضای سیاسی امروز جهان، سیاستِ دیروزمحور صدایی بلند و رسا دارد. جنبش های پوپولیستی، تا حد زیادی بر دلزدگی و سرخوردگی مردم از وضع موجود متکی اند. وعده ی به عقب برگرداندن زمان و زنده کردنِ گذشته ی شکوهمند و درخشانْ روایتی جذاب و گیرا می سازد. وقتی نهادها و فرهنگ سیاسی موجود چنان ناکارآمد و راکد شده اند که شوقی به آینده برنمی انگیزند، کافی است جریان پوپولیستی دیگری بیاید و وعده ی مشابهی بدهد تا سودای بازگشت به گذشته دوباره در ما جان بگیرد. اینجاست که نوستالژی وجوهی سیاسی می یابد و می تواند به عنصری خطرناک تبدیل شود. دیه گو گاروچو در کتاب خلاف زمان سراغ آثار فلسفی کلاسیک می رود و سیر تحول مفهوم «نوستالژی»، وجوه سیاسی یادآوری و فراموشی، و نسبت نوستالژی با شهر مدرن را بررسی می کند. او نشان می دهد آرمان شهری که بر پایه ی نوستالژی بنا شده رو به آینده ندارد. گاهی حتی رو به گذشته هم ندارد و در واقع، تکرار همین چیزی است که اکنون داریم. کتاب خلاف زمان را می توان نماینده ی جریانی قوی و ریشه دار در سنتِ ناداستان نویسی و مشخصا ژانر «تأملاتِ» اسپانیا دانست که البته شاید برای خواننده ی ایرانی کمتر شناخته شده باشد. توجه به این نکته نیز مهم است که وجود برخی شباهت ها در تجربه ی سیاسی و اجتماعی ما ایرانیان و اسپانیایی زبان ها ــ چه در اسپانیا و چه در آمریکای لاتین ــ باعث می شود در بسیاری از موارد، دغدغه ها و پرسش های مشابهی داشته باشیم. با این حساب، توجه به ادبیات اسپانیایی، اعم از داستان و ناداستان، می تواند برای خواننده ی معاصر ایرانی بسیار سودمند باشد و مجالی برای عمیق تر اندیشیدن به مسائل امروزیِ ما ایجاد کند.