اغلب مردم جغد را شوم می دانند، کسی هم نمی داند چرا. اینکه یک مجسمه ی سنگی جغد قرار بود بر سر سوزان سقوط کند و تمام بدن او را متلاشی کند، ربطی به این ندارد که جغد واقعا «شوم» است یا نه. چون معلوم شد که این حادثه یک توطئه بوده است. دلیل استفاده ی توطئه گر هم سنگین بودن مجسمه بوده نه اینکه مجسمه ی سنگی شکل جغد را داشته است. مگر این سِسیلی نبود که پیشنهاد کرد «جغد» به عنوان یک نماد برای هتل انتخاب شود؟ انتخاب سِسیلی سرانجام عملی شد و حالا تصویرهایی از جغد در همه جای داستان دیده می شود و حتی بر روی کارت شناسایی هتل هم جا خوش کرده است. آن ها که جغد را شوم می دانند، می توانند بر این حضور تلویحی، دائمی و سراسری جغد در تمام حادثه های داستان تأکید کنند. آشیانه ی جغد اثری معمایی-پلیسی است که برای خواننده ی نوجوان و جوان نگارش شده؛ داستانی که پیرامون هتلی دنج و صمیمی اما مشکلات و نقص هایی ناگزیر. ماجرا از دید مدیر هتل روایت می شود و از زمانی آغاز می شود که متنی در مدح هتل برای کارشدن روی یک کارت پستال بنویسد... او که یک ویراستار بوده کار مربوط به یک کتاب را که تمام ماجرای آن در هتلی رخ می دهد بر عهده داشته، کتابی که به واسطه ی آن با ماجرای یک قتل در هتلی که اکنون در آن مشغول به کار است پیوند می خورد قتلی که هشت سال پیش به وقوع پیوسته...