این کتاب مقالات و نمایش نامه های بزرگانی اندیشمند را در خود دارد که آثار فاخرشان بی زمین و زمانند و مرز شکن و به هر سرزمینی رَه یافته اند. کسانی که گویای دردِ زمانه ی مردمانش بوده اند و بیانگر دردِ مشترک مردم ما نیز. نمونه های برجسته در مقاله ی تراژدی و آدم های معمولی آرتور میلر این است که «احساس تراژیک هنگامی در ما برانگیخته می شود که در حضور شخصیتی باشیم که آماده است زندگی اش را فدا کند تا تنها یک مسئله را در امان نگه دارد و آن شأن و جایگاه انسان است در جامعه -اورِستس، هملت، مِدِآ و …» و یا در نمایش نامه ی جزیره، اَثول فوگارد سرنوشت دو زندانیِ دادخواه در آفریقای جنوبی در دوران رژیم آپاراتاید را هنرمندانه و نمایشی گِره می زند به سرنوشت دردناک آنتیگن نوشته ی سوفوکل که یک تنه در برابر کِرئون، فرمانروای ستمگر و خودکامه می ایستد. و یا در کشتار بی گناهان، ویلیام سارویان عدالت و داوری را در دوران خودکامگی و دیکتاتوری جو مک کارتی -سناتور آمریکایی در دهه های 6۰ و 50- و پی گرد و بازداشت هنرمندان برجسته ی آن سال را به شیوه ای تأثیرگذار و تکان دهنده به چالش می کشد.