کتاب پیش رو اثری است درباره ی مسئله ی ایمان و گناه، پژوهشی مختصر در حوزه ی الهیات فلسفی که در بخشی از آن این گونه آمده است: اضطراب حاصل گناه است. این وضعیت گناهکار در عالَمی است که برای خود ایجاد می کند، یعنی عالَم تنهایی. باید بپذیریم که روح به سادگی خود را فاسد می کند. شخصیت بی آنکه دلیلی بیرونی داشته باشد خود را تباه می کند. هیچ چیزی در نظام طبیعی عالم، هیچ چیزی در سرشت انسان وجود ندارد که بتواند خودستایی، حسد، نخوت، غرور و مانند اینها را توضیح دهد. هر چقدر هم که رازآلود به نظر برسد، باید گفت که عامل تباهی روح فقط خودش بود که خواست تا خود را بدون هیچ توصیۀ بیرونی دوست داشته باشد. گرایش اجتناب ناپذیر ظاهری به انجام این کار را، اگر به آن توجه کنیم، می توانیم «گناه نخستین» بدانیم. آغاز گناه را باید به این شیوۀ فهم ناپذیر «فاقد علت» دانست. تنها با درک این حقیقت می توانیم به درستی برای رویارویی با انحراف ظریف شخصیت آماده شویم که اکنون با آن مواجه هستیم. ازاین رو، ما باید با آگوستین موافق باشیم که «خودِ اراده منشأ شرّ در روح های تغییرپذیر است و موجب می شود که خیر طبیعت آنها کم یا فاسد شود». شکسپیر نیز معنای موردنظر ما را بیان کرده است: اما مرد حسود با چنین پاسخی آرام نمی گیرد. مردان نه برای آن حسودند که دلیلی می بینند، بل ازآن رو حسد می ورزند که ذاتا حسودند. حسد دیوی است که از خود مایه می گیرد و از خود می زاید. اگر این دیدگاه دربارۀ شخصیت عجیب می نماید، پس شخصیت چیزی نامأنوس است.