سهراب سپهری یکی از شاعران صاحب سبک معاصر است که زمینه ی معنایی شعر او نیز مثل سبکش در مقایسه با شاعران معاصرش تازگی دارد. او شاعری مردمی است، اما نه از آن جهت که مردمِ معاصرِ او از وضع سیاسی و اجتماعی و فقدان تساوی و آزادی رنج می برند، بلکه از جهت انسانیتی که اگرچه از طریق صنعت و تکنولوژی بسیار پیشرفت کرده است، اما روزبه روز در گرفتاری ها غرق، و در فقدان اخلاق و معنویت مستغرق شده است. سپهری در عصر غلبه ی صنعت و فاصله ها، از غیابِ سادگی ها و پاکی و صفای معنوی کودکیِ انسان و انسانِ کودک سخن می گوید و در عصرِ انسانِ تکنیکال، انسان کودک و زیبایی طبیعت را می ستاید. کتاب حاضر به نقد و تفسیر آثار این شاعر نام آشنای کشورمان اختصاص دارد.