کتاب پیش رو اثری است در حوزه ی سیاست که با نگاهی عالمانه و منصفانه دو پدیده ی آزادی و سرکوب را به مطالعه می گذارد و با بصیرتی شگرف به تحلیل پدیده های اجتماعی و کلیشه های رایج در سپهر اندیشه ی سیاسی می پردازد. نویسنده ی کتاب نظری متفاوت با نظر رایج پیرامون آزادی دارد که عبارت است از: آزادى مى تواند معنایى غیر از امکان تحصیل بدونِ سعىِ لذایذ داشته باشد. فهمى بسیار متفاوت، و شجاعانه، از آزادى وجود دارد که خرد عام بر آن صحه مى گذارد. آزادى راستین را نمى توان رابطه اى میان میل و ارضاى میل دانست، آزادى رابطه اى میان اندیشه و عمل است؛ انسانِ مطلقا آزاد کسى است که هر عمل او از قضاوتى ابتدایى درباره ی هدفى که براى خود برگزیده و نیز درباره ی زنجیره ی وسایل مناسب براى رسیدن به آن هدف نشئت مى گیرد. مهم نیست که این اَعمال آسان باشند یا دردناک یا حتى با موفقیت همراه باشند؛ گرچه درد و شکست موجب ناخشنودى انسان مى شوند، مادام که انسان خود ترتیب دهنده ی اَعمال خویش باشد، درد یا شکست نمى توانند موجب تحقیر او شوند. و ترتیب دادنِ اَعمال خویش به هیچ وجه به معناى عمل دلبخواه نیست؛ اَعمال دلبخواه ابدا ناشى از قضاوت نیستند و این اعمال را نمى توان در معناى صحیح کلمه آزاد نامید. هر قضاوت به مجموعه اى از شرایط عینى و نتیجتا به شبکه اى از ضرورت هاى گوناگون وابسته است. انسان زنده در هر شرایطی و از هر طرف در محاصره ی ضرورتی مطلقا انعطاف ناپذیر است، اما ازآنجاکه موجودی متفکر است می تواند انتخاب کند که کورکورانه تسلیم شلاق ضرورت بیرونی شود یا اینکه خود را با تجلی درونی آن ضرورت، که خودش آن را در ذهنش شکل می دهد، سازگار سازد؛ تفاوت بردگی و آزادی در همین نکته نهفته است...