کتاب ما ایوب نبودیم

(مجموعه ناداستان فارسی،قرن14و15);«در جهان بینیِ مامان و آدم هایی شبیه او مراقبت هم مرحله ای از زندگی بود. مرحله ای کاملا طبیعی مثل مدرسه رفتن، ازدواج کردن و بچه دار شدن. برای هر کسی در روند زندگی پیش می آمد که عزیزی را در بستر بیماری ببیند و آن وقت فرصتی برای خدمت یا مراقبت فرا می رسید. این جور وقت ها کسی فکر نمی کرد “پس زندگی من چی؟” موقعیت کاری و شغلی و خانوادگی می رفت در اولویت های بعدی و جهانْ دوروبر یک تخت معنا پیدا می کرد.» زهره ترابی، برشی از روایت سربازهایی با مدت خدمت نامحدود «همه ما رفته بودیم مراقب زلزله زده ها باشیم اما واقعیت این بود که ما بعد از مرگ سهراب می رسیدیم. مایی که گاهی دل مان برای آن بازمانده مغموم می سوخت، گاهی چشم مان از تصور رنج های مشابه و تعمیم شان به تمام شهر خیس می شد، گاهی خیال می کردیم باید تاوان زنده ماندن مان را بدهیم و مراقب آن هایی باشیم که آنچه بر سر ما نیامده بود را تحمل می کردند.» زهرا صنعتگران، برشی از روایت پس از مرگ سهراب می رسیدیم