پیر پائولو پازولینی (1922-1975) دیوانه ی فوتبال بود. هم تماشای فوتبال، هم بازی اش، هم فکرکردن به آن. این کتاب قصه ی عشقِ اوست به بازی ای که آن را الهام بخش می دانست. کارگردانِ انجیل به روایتِ متی مدام پا به توپ بود و در بازی های فوتبال حتی برای تیم ملی هنرمندانِ ایتالیا شرکت می کرد. او در کودکی طرف دارِ تیمِ شهرش بولونیا بود و سپس در رُم شیفته ی «آ.س. رُم» شد. برای پازولینی فوتبال نبرد و زیبایی توأمان محسوب می شد. او می دید کودکان ایتالیایی در زمین های خاکی و بعد جنگ چگونه با فوتبال می توانند کمی نفس بکشد و رؤیا بسازند، می دید چگونه مردان و زنان خسته از روزمره در استادیوم ها برای تیم های خود فریاد می کشند و در برد و باخت احساساتِ بی پیرایه شان به اوج می رسد. وقتی پازولینی را در پنجاه وسه سالگی ترور کردند جنازه اش پشتِ یک زمین فوتبال پیدا شد. توپ به پیکرِ بی جانش برخورد کرد و او را یافتند. کارگردان «سالو» در این کتاب که صنم نادری آن را از ایتالیایی به فارسی برگردانده با وجوهِ مختلف فوتبالی اش روایت می شود. نویسنده و کارگردانی که نهایت آزادی را درحال دویدن برای توپ در زمین ها یا تماشای فوتبال می دانست. قصه ی پازولینی و فوتبال شگفت است، پردامنه، همه جانبه و در نهایت تراژیک. پازولینی فوتبال را نفس می کشید. جسورانه مانند سینمایش. این قصه ی اوست. مردی با پیراهن شماره ی یازده. مهدی یزدانی خُرّم