درباره کتاب سهراب سپهری در ۱۴مهر۱۳۰۷ دیده به جهان گشود. او هنرمندی بود که از نقاشی به شعر رسید و نامش در آسمان هنر ایران جاودانه شد. پدرش اسدالله و مادرش ماه جبین نیز هر دو اهل هنر و شعر بودند. سهراب از جمله شاعرانی است که در مسیر جست وجوهای خود به معنویت شرقی و عرفان هندی روی آورد و نمود آن را در شعر خود متجلی ساخت که از آن جمله می توان به تأثیرپذیری سهراب از مفهوم مرگ در عرفان بودائی (ره آورد سفرش به هند) اشاره کرد. در شعر سهراب سپهری مرگ معنایی دارد متفاوت از آنچه عامه ی مردم می شناسند. نگاه او به مرگ حتی با نگاه عرفان اسلامی به مرگ نیز تفاوت هایی دارد. سهراب به پاکستان، افغانستان، ژاپن و چین نیز سفرهایی داشت و حتی مدتی نیز در ژاپن زندگی کرد که تأثیر آن را نیز در شعرهایش می بینیم. او جزء اولین شعرایی بود که با هایکو (یکی از سبک های شعری ژاپن) آشنا شد. سفرهای سهراب به گوشه و کنار جهان سیروسلوک او در آفاق و انفس بود و به نوعی تعمیق بخش باورهای عرفانی شرقی در جان و کلام او. روح سهراب رفته رفته با جان طبیعت در هم می آمیخت چنان که چشم به طبیعت داشت و از قیل وقال جهان فارغ بود. اکثر شعرهای سهراب سپهری در قالب نیمایی است با تصویرسازی هایی بکر و خلاقانه. او با دیدگاهی انسان مدارانه و آموخته هایی که از فلسفه ی ذن فرا گرفته بود «حجم سبز» را سرود. شعر سهراب سرشار از تصویرهایی بکر و تازه است که با زبانی نرم، لطیف، پاکیزه و منسجم آن را به نظم می کشد. از معروف ترین شعرهای او می توان به «نشانی»، «صدای پای آب» و «مسافر» اشاره کرد که «صدای پای آب» یکی از بلندترین شعرهای نو در زبان فارسی است. این کتاب مجموعه ای از هشت دفتر شعر سهراب به نام های: مرگ رنگ، زندگی خواب ها، آواز آفتاب، شرق اندوه، صدای پای آب، مسافر، حجم سبز و ما هیچ ما نگاه را در خود جای داده است.