عمو بیل کبریت بلندی را آتش زد و آن را روی پیپش نگه داشت. یک محکمی زد تا دود سفید برخاست و توتون گر گرفت. پیپ را از دهانش گرفت و در دست نگه داشت. گفت: به گمانم آن مرد دارد ما را تعقیب میکند و به نیمکتی نگاه کرد که آن طرف تر بود. لودک به آن مرد نگاه کرد پالتویی تیره به تن داشت و یک کیف دستی کنار پایش بود کفشهای سیاهش برق میزد. عمو بیل آرام شقلمه ای به لودک زد و لودک نگاهش را گرفت عموبیل :گفت به گمانم تو فرودگاه دیدمش لودک یاد حرف مامانش افتاد که میگفت آنها همیشه تو فرودگاه سرگرم دید زدن و عکس گرفتن هستند میگفت ممکن است عکسهای او و بابی تو فرودگاه را داشته باشند وقتی در انتظار بوده اند. عمو بیل ستون بزرگی از دود را از دهانش بیرون داد که لحظه ای در هوا ماند پیش از آنکه نسیم آن را از میان بردارد. گفت: «عیبی ندارد او آزاد است هر چقدر دوست دارد ما را نگاه کند. می تواند هر چند تا عکسی که دوست داشته باشد از ما روی نیمکت این پارک بگیرد. حتی میتواند از شاشیدن من هم عکس بگیرد به درک نیش لودک باز شد و پاهایش را بالا برد میخواست بپرسد دوربینش را کجا قایم کرده و چطور عکس می گیرد که کسی نمیبیند.