رکن مهم ازدواج اعتماد است. وقتی صحبت از اعتماد می شود، اغلب به یاد روابط نامشروع یا حسادت ها و دسیسه ها می افتیم. البته این ها نیز مواردی ناگوار و ناخوشایندی هستند؛ اما نبود آن ها گواه محکمی بر وجود اعتماد در ازدواج نیست. ماهیت اعتماد؛ یعنی باور کردن مراقبت ها و توجه‎های همسرتان نسبت به شما و داشتن ذهنیت و برداشتی مثبت از آن! اعتماد؛ احساس و عمل را با هم درگیر می کند. در یک ازدواج همراه با اعتماد، هر دو طرف بر این باورند که طرف مقابل تمام سعی و توانش را برای رفاه و رضایت دیگری به کار می بندد و هرگز قصد آزار و اذیت او را ندارد. اعتماد پایه احساسی لازم برای یک ازدواج محکم و سالم است. تا زمانی که اعتماد وجود داشته باشد، زن و شوهر از هر بحران و مشکلی با موفقیت بیرون خواهند آمد. آگاهی به این مسئله که هر دو حامی و مراقب یکدیگر هستید، باعث می شود تا با روحیه بالا با بحران ها و سختی ها روبه رو شوید. اعتماد دو طرفه باعث می شود تا علیرغم نقص ها و ضعف های یکدیگر ازدواج پایدار و سالمی داشته باشید. وقتی اعتماد کم رنگ یا بی رنگ شود، اوضاع به وخامت می گراید که بازسازی آن غیرممکن یا به سختی امکان پذیر خواهد بود. همه زوج ها احساس های منفی مانند آسیب، ناامیدی، تضاد، ناکامی و خشم را تجربه می کنند و این امری عادی در زندگی مشترک است. این احساسات به اعتماد طرفین صدمه نمی زند، بلکه چیزی که بنیان اعتماد را در هم می شکند رفتار مخرب و نامحترمانه طرفین است. این رفتار شامل خیانت های احساسی، ناکامی فردی، تحقیر، توطئه های زنانه، دروغ و اصرار در انکار یا کتمان اشتباه و مواردی از این قبیل می شود. اگر قصد بازسازی اعتماد را دارید، باید محتوا و فرایند اعتمادسازی در نظر گرفته شود. وانمود کردن به این که اعتماد بین شما صدمه ندیده، برای خود شما و پیمان زناشویی تان زیان آور است. تفاهم ها و توافق ها را دوباره تعیین و اهمیت اعتماد را تقویت کنید. بازسازی اعتماد، نیازمند مواجه شدن با مشکلات، بر عهده گرفتن نقض اعتماد، عذرخواهی صریح و درک روشن از معنی و ارزش واقعی آن است.