(سرگذشتنامه جامعه شناسان ایالات متحده);رویکرد پارسونز نو و مشخص بود؛ چون نه نسخه برداری ای بود از برداشت استاندارد آمریکایی از رفتار گرایی، یعنی جریان رایج آن دوره، و نه صرفا عبارت بود از اخذ رویکردهای اروپایی به مسائل عمیق تر فلسفی کنش اجتماعی و روش شناسی مشخصا جامعه شناختی. پارسونز به گونه ای بنیادین، با تأکید بر نقش کلیدی نظریه در شکل گیری موضوع های پژوهش های علمی، راه خود را از تجربه گرایی آمریکا جدا کرد. او از زمانه اش، از نظر تأکید بر اینکه «واقعیات» (facts)در علوم اجتماعی فراورده های نظری اند بسیار جلوتر بود: این واقعیات تنها در ارتباط با نظریه هایی خاص مربوط به جامعه و نه به عنوان حقایقی جهان شمول، وجود دارند. این پیش فرض معرفت شناختی در وهله اول در قلب دستاوردهای پارسونز جای دارد و عناصر دیگر از آن نشئت می گیرند. زیرا تأکید بر وجود یک اراده گرایی اساسی در زمینه کنش اجتماعی، یعنی کاری که پارسونز در ساختار کنش اجتماعی انجام داده، تنها در صورتی ممکن است که بتوان الگوهای کنش اجتماعی را بخشی از نظام گسترده تر جهت گیری های هنجاری ای تلقی کرد که با توجه به یک نظریه عام کنش اجتماعی تعریف شده باشند. پارسونز استدلال می کرد که چنین نظریه ای باید از پرتگاه های کاهش گرایی دوری کند، زیرا کنش اجتماعی سطح متمایزی از کنش انسانی را تشکیل می دهد که به سطوح روان شناختی، زیست شناختی، یا حتی فیزیکی تبیین کاهش پذیر نیست.