کتاب خزامی

در سال ۲۰۰۳ در نیویورک، سامی، یک پزشک بازنشسته ی عراقی، به تازگی به همراه پسرش سعد و خانواده اش به بروکلین نقل مکان کرده است. او، پس از مرگ همسرش در شرایطی تراژیک، از بودن در کنار نوه هایش خوشحال است. اما به زودی حافظه اش شروع به ضعیف شدن می کند و سعد مجبور می شود او را به خانه ی سالمندان بسپارد، جایی که کارمن، یک پرستار جوان پورتوریکویی، به طور ویژه از او مراقبت می کند. در اواخر دهه ی ۱۹۹۰، عمر، یک جوان عراقی، به آمریکا می آید. او با هویتی جعلی از عراق فرار کرده است. او یک فراری است و مانند همه فراری ها مجازات شده است؛ یکی از گوش هایش قطع شده است. در بغداد، این نشانه ای از شرم است. عمر آرزوی جراحی پلاستیک ترمیمی برای بازگرداندن گوش و کرامتش را دارد. درحالی که گذشته ی سامی با ضعف حافظه اش محو می شود، عمر تمام تلاش خود را می کند تا هویت عراقی خود را فراموش کند. او به دنبال شروعی تازه در نیوجرسی به عنوان یک کشاورز است و تظاهر می کند اهل پورتوریکو است. دو خط داستانی به طور مستقل پیش می روند. یکی از شخصیت ها بیشتر وقت خود را در حالت نیمه هوشیار به یادآوری می گذراند، درحالی که دیگری به شدت تلاش می کند آینده ای متفاوت برای خود بسازد. در نهایت، عشق به خزامی (سنبل وحشی) این سه شخصیت را به هم می رساند و فرصتی برای عمر فراهم می کند تا از گذشته ی دردناک خود رهایی یابد.

چکید که صدای سرجوخه جاسم یا «جاموس» به گوشش خورد؛ صفتی که بعداً یکیشان به او داد چون به شدت چاق بود و دماغ و فکش کشیده و از بقیه اجزای کله اش یک قدم جلوتر زده بودند و صورتش واقعاً شده بود عینهو قیافه گاومیش، سرباز وظیفه های آش خور جلوی ساختمان منتظر بودند. جاسم جلوی در ایستاد و با صدای تو دماغی اسم ها را یکی یکی می خواند و گاه و بی گاه مزه ای می پراند. جاموس نام سه بخشی اش را خواند عمر یاسین غامز» جواب داد: «بله.»

روی زمین چهارزانو نشسته بود جاموس نگاهی به او انداخت و نیشخندی زد. ولک مثل مرغ قد قد نکن. بقیه زدند زیر خنده.... مثل بچه آدم با صدای بلند بگو بله!»

یک قطره

خودش را از روی زمین کند و با دیگرانی که جاموس اسمشان را خوانده بود به صف ایستاد. بعد از آنکه همه اسمها خوانده شدند، به آنها دستور دادند برای تحویل گرفتن لباس فرم، فانسقه و پوتین به انبار بروند.

دو سرباز دید که یکیشان پشت میز نشسته و فهرست و برگه هایی دیگر جلویش گذاشته و دومی کنارش ایستاده و به هرکس لباس، پوتین و فانسقه تحویل می دهد، بعد از آنکه سرباز نشسته علامتی کنار اسمش می کارد و برای هر یک همان جمله را تکرار می کند برو اون ساختمون به آنها گفته شد به ساختمانی بزرگ در فاصله سی متری بروند و لباس بپوشند و پوتین به پا کنند و بعد از نیم ساعت آماده باشند. کیف کوچکش را کول کرد و راه افتاد؛ کیفی محتوی لباس زیر تمیز و لقمه ها و کلوچه هایی که مادرش در آن چپانده بود وقتی او را برای خداحافظی می بوسید