آدمی که روز ها پس از روز ها در زندان انفرادی مانده و خواهد ماند چه تجربه ای را از سر گذرانده و زمان ها و مکان برای او چه معنایی دارند؟ آدمی که به خاطر دفاع از آزادی محبوس است، زمان و مکان را چطور می بیند و فهم می کند؟ غیر از این است که قدرت تمام توان اش را به کار برده و می برد تا به مبارزان همیشه حاضر در سنگر های آزادی بفهماند که باید سنگر ها را ترک کرده و تسلیم همه ی آن صحنه پردازی هایی شوند که برپا کرده است؟ آدمی که می تواند بخشی از نیروی فاشیسم باشد، ولی به دروغ پشت کرده و سمتی می ایستد که سرانجامش روز ها و ماه ها و سال ها زندان انفرادی و شکنجه و سرحدات شقاوت است، چطور؟ آلبی ساکس وکیل سفید پوستی که در آفریقای جنوبی زیر سلطه ی رژیم آپارتاید، برای ایستادن سمت حقیقت و دفاع از آزادی پشت میله های انفرادی تا مرز های جنون و ویرانی پیش رفت، یکی از نمونه ترین نام های تاریخ است برای یادآوری و تکرار اهمیتِ ایستادن بر سر ایده های ر هایی بخش. دیوید ادگار، نمایشنامه نویس شهیر انگلیسی، در "یادداشت های روزانه آلبی ساکس در زندان"، روایت های این وکیل مبارز و آزادی خواه از زندان های آپارتاید را پیش رو گذاشته و یکی از تکان دهنده ترین متن های نمایشی سده ی بیستم را نوشته است. نمایشنامه ای در دو پرده و بیست وهشت صحنه، روایت تاب آوری یکی از آن ها که هنوز امید داشت از پس همه ی نا امیدی ها.