(اخلاق اجتماعی);انکار حکومت اکثریت، انکار بهترین مبنای ممکن برای نظم دهیِ مسالمت آمیز جامعه است. پس به کجا روی بیاوریم؟ به نوعی حق رأی شایسته سالار، که رأی اضافی را برای افراد باهوش تر یا تحصیل کرده تر درنظر می گیرد؟ آیا می توانیم درمورد اینکه چه کسی شایستۀ برخورداری از رأی اضافی است توافق کنیم؟ به چه کسی رأی بدهیم؟ به مستبدی خیرخواه؟ بسیاری می پذیرند که اگر می توانستند، فرد مستبد را برمی گزیدند. نتیجۀ محتملِ کنار گذاشتن حکومت اکثریت، عملا هیچ یک از این ها نیست: این حکومت متعلق به کسانی است که بیشترین زور را دارند. کسانی که درمورد یک موضوع خاص (مثلا حقوق حیوانات) دست به نافرمانی مدنی می زنند باید به خاطر داشته باشند که موضوعات دیگری وجود خواهند داشت که در آن ها، خودشان حامی قانون اند و می خواهند قانون را علیه کسانی که به دنبال توقف رویه ای اند که مورد تأیید آن هاست اجرا کنند. بنابراین اصل حکومت اکثریت دارای وزن اخلاقی قابل توجهی است. توجیه نافرمانی در دیکتاتوری ای همچون آلمان نازی، آسان تر از دموکراسی ای همچون ژاپن است. در یک دموکراسی ما باید از انجام هر اقدامی که از آن به عنوان تلاش برای سرکوب اکثریت برداشت می شود اجتناب کنیم، زیرا چنین تلاش هایی به معنای انکار حکومت اکثریت اند، که هیچ جایگزین قابل قبولی برای آن وجود ندارد. البته ممکن است مواردی وجود داشته باشد که تصمیم اکثریت آن قدر وحشتناک است که سرکوب آن، صرف نظر از خطری که دارد موجه باشد. الزام به اطاعت از تصمیم اکثریت، امری مطلق و بی چون وچرا نیست. ما پایبندی خود را به این اصل نشان می دهیم؛ نه با اطاعت کورکورانه از اکثریت، بلکه با متقاعد ساختن خودمان به اینکه فقط در شرایط نامتعارف و وحشتناک، خودمان را مجاز به نافرمانی می دانیم.