قصه های قرآنی یکی از از روش های هنری برای بیان معارف و هدایت است. قصه ها و داستان ها از دیرباز در زندگی انسان نقش داشته اند. کتاب های آسمانی، به خصوص قرآن به قصه ها اهمیت زیادی می دهند. خداوند از قصه ها برای رساندن پیام و گاهی اتمام حجت استفاده می کند. بیشتر مخاطبان پیامبران، مردم معمولی بودند و بهترین روش برای راهنمایی و قانع کردن آن ها استفاده از قصه و حکایت بود. مؤمنان در اثر شنیدن قصه های قرآنی قوت قلب می گیرند تا باطل را شکست دهند و بدانند که حق همیشه پیروز است. قصه های قرآنی سه دسته اند: 1.قصه های پیامبران: شامل دعوت اقوام مختلف برای ایمان آوردن به خدای یگانه، معجزات پیامبران، مراحل دعوت از مردم و سرانجام مؤمنان و کافران. 2.قصه های پیشینیان: این قصه ها درباره ی حوادث و رویدادهای زندگی گذشتگان است. قصه هایی چون قوم هود، لوط و فرزندان حضرت آدم. 3.قصه های زمان پیامبر(ص): مثل جنگ های پیامبر، شامل “غَزوه” (جنگ هایی که خود حضرت حضور داشتند؛ غزوه بدر، احد، خندق، خیبر) و سَریّه (جنگ هایی که حضرت در آن حضور نداشتند.). هدف اصلی قرآن از نقل قصه ها عبوردادن انسان از گذرگاه تاریک و رساندن او به سرزمین روشنایی و هدایت است. ولی ضمن آن، گاه مناسبتی ایجاب می کند که قصه ی برگزیده ای به شیوه ی متناسب و با زیبایی هنری راستین، ایراد شود؛ لیکن نه براساس خیال پردازی و قصه آفرینی، بلکه براساس ابتکار و آفرینش هنری در چگونگی گزارش و اتکا بر واقعیت های قاطع و تردیدناپذیر؛ ازاین رو روش قرآن در نقل قصه ها تحت عنوان «روش قصه پردازی قرآن» یاد می شود. با این مبنا هرگاه قصه های ما از قصه های قرآن الهام بگیرد، باورهای زیباشناسی هنرمند نیز تغییر می یابد. این کتاب پس از طرح مطالبی درباره ی قصه های قرآنی، ساختار آن ها، عناصر داستانی موجود در این قصه ها، چرایی استفاده ی قرآن از قصه ها، چیستی تفاوت قصه و داستان و چگونگی داستان های قرآن، مجموعه ای از قصه ها و داستان های قرآن را پیرامون پیامبران، اصحاب و قوم های گوناگون و... در خود جا داده است.