(داستانهای آمریکایی،قرن 21م);چشم انسان می تواند طیف رنگ سبز را بیش از هر رنگ دیگری شناسایی کند. دوستم دیلِینی این را برایم تعریف کرد. او گفت این سازگاری از زمانی که انسان های اولیه در جنگل زندگی می کردند حاصل شده. این تکامل در چشمان ما به عنوان مکانیسم بقا پدید آمد تا شکارچیانی را که در میان گیاهان پنهان شده بودند، بیابد. به اندازه ی طیف های رنگ سبز در جنگل، رگه هایی از ادراک وجود دارد. بعضی چیزها را آسان می توان فهمید. پای منطقی قابل انتظار، و علت و معلولی واضح در میان است؛ درست مثل طرز کار موتور. وقتی یازده ساله بودم، پدربزرگم موتور وانت شورلتش را درآورد، قطعات آن را از هم باز کرد و به من اجازه داد کمکش کنم تا دوباره موتور را سر هم کند. او قطعات را، که آغشته به روغنی سیاه بود و بوی فلز داغ شده می داد، مثل استخوان های دایناسوری که از دل خاک بیرون کشیده باشند روی پارچه ای پاره و چرب گذاشت. همین طور که مشغول کار بودیم، او کاربرد هر قطعه و نقش آن را در کار موتور، برایم توضیح داد. طوری که او بیان می کرد، منطقی به نظر می رسید. او آن موقع مریض نبود. بعدها که بیمار شد، فهمیدم وقتی بعد از برداشتن مقداری دیگر از دسر دست پخت خواهرش می گفت هیچ کس همیشه زنده نیست، صرفا از روی عادت این جمله را به زبان نمی آورد. او آن موقع هنوز اشتهای خوردن داشت. حالا اشتهای او به سمت ریه هایش، که همیشه در حسرت بلعیدن هوا هستند، هدایت شده است. نفس کشیدنش صدای غمبار بادی را دارد که بر چیزی نوک تیز بوزد. این صدا پیوسته شنیده می شود، و معنی اش این است که چیزی نوک تیز در درون اوست. وقتی چیزی نوک تیز درون آدم باشد، او دوام نمی آورد. من این را می فهمم.