شارلوت برونته، نویسنده ی شهیر انگلیسی، در کتاب مرگ ناپلئون می گوید: «چگونه باید به حیات پر از فرازوفرود ناپلئون نگریست؟ با کلماتی باشکوه و پرطمطراق، یا با واژگانی ساده و بی پیرایه؟» از زمانی که توماس کارلایل او را “آخرین مرد بزرگ دوران” نامید، انبوهی از زندگی نامه نویسان برای بررسی نبردها، تاکتیک های نظامی و سیاست های ناپلئون دست به قلم شدند. بااین حال، هرگز پرتره ی ماندگاری از ناپلئون بر جای نماند. این بار روث اسکِر، از مورخان برجسته و خلاق معاصر، زندگی ناپلئون را از زاویه ای نو و متفاوت روایت می کند؛ او از دریچه ی باغبانی، نخستین و آخرین عشق ناپلئون، به حیات کوتاه و البته پرماجرای این جهانگشای فرانسوی پرداخته است؛ ناپلئون همواره برای گریز از ناکامی های جنگ و سیاست به باغ ها پناه می برد. باغ ها برای او حکم میادین نبرد را داشتند؛ جایی که زمین و آب وهوا در آن به اندازه ی میدان جنگ اهمیت داشت، اما با یک تفاوت: باغ ها عرصه ی آفرینش و آرامش بودند، نه مغاک ویرانی. این اثر حماسی، با جزئیاتی رمان گونه و تصاویری خیره کننده، ابعاد شخصیت و قدرت ناپلئون را به شکلی آشکار می کند که در هیچ زندگی نامه ی دیگری نمی توانید بیابید و با عمق و برداشتی تازه، نگاهی متفاوت به زندگی یکی از مهم ترین چهره های تاریخ ارائه می دهد.