ابوالقاسم، با نام مستعار اِنتو، راوی چهل وچندساله و اول شخص رمان در طبقه ی پنجم آپارتمانی در یک مجتمع مسکونی با همسرش، میشا، در دوران همه گیری کووید زندگی می کند. او، پس از ورشکستگی شرکتی که در آن کار می کرده با حقوق ناچیز بیمه ی بیکاری و همچنین نویسندگی برای شرکت انیمیشن، امرار معاش می کند. او از طریق بالکن با همسایه و دوستش کیخسرو در مراوده است، دوستی که هرازگاه خبرهای متناقضی از مرگ و زندگی همسایه و هم بازی بیلیارد اِنتو، ابوالحسن، می دهد. همه ی ما انزوا و تنهایی دوران قرنطینه را به یاد می آوریم. انتو در این دوران است که داستانی می نویسد: داستانی استعاری که درباره ی مردی است که دست به عملی هولناک زده و در تاریخ ماضی ناپدید شده است. رمان از خرده داستان هایی متفاوت تشکیل شده که استعاره هایی ا ند از رابطه ی انسان ها در وضعیت بغرنج همه گیری و دشواری های زندگی در جهان معاصر. این رمان سرشار از کابوس و رویاست. جایی در داستان می خوانیم که آثار سورئالیستی تاریخ مصرف ندارند. اگر آثار دیگر احمد آرام را خوانده باشید، خواهید دید که او این سبک را می شناسد و به سان نویسنده ای متبحر و چیره دست می تواند روایتی چندلایه، سوررئال و پیچ درپیچ خلق کند.