پس از «منوچهرشاه»، فرزندش، «نوذر»، به تخت پادشاهی می‎ نشیند؛ اما او پادشاهی بیدادگر است و به هیچ کس رحم نمی کند و از دارا و ندار باژ می گیرد. بزرگان و پیران که از ستم او به ستوه آمده اند، نزد، «زال»، بزرگ سیستان، می روند و از او می خواهند که بر تخت بنشیند. زال به آن ها گوش می دهد؛ سپس همراه آنان نزد نوذرشاه می رود. بزرگان بیم آن دارند که زال راز آنان را نزد پادشاه فاش کند؛ اما زال پس از آنکه شبی را در خلوت با نوذر، دوست دوران جوانی اش، می گذراند، به بزرگان می گوید: «نوذرشاه دیگر مانند روزهای پیش نخواهد بود» و راهی سیستان می شود.