کتاب مکتب اصفهان درشهرسازی

کتاب حاضر به مطالعه و بررسی مکتب شهرسازی اصفهان با استفاده از تئوری زبان شناسی اختصاص دارد. نگارنده معتقد است، اتخاذ رویکرد زبان شناسی این امکان را فراهم می آورد که هم کلیت موضوع مورد مطالعه به صورت یک جا در نظر گرفته شود و هم اجزای موضوع شناسایی شوند و هم روابط موجود بین اجزا به روشی نظام مند بررسی و تحلیل شوند. ضمن آن که جنبه های معنایی حاصل از روابط بین اجزای موضوع نیز مطالعه گردند. کتاب از شش فصل و یک موخره تشکیل یافته است: در فصل اول اصول و مبانی مکتب شهرسازی اصفهان در چارچوب مکتب الهی اصفهان بیان گردیده و زمینه ها و عوامل موثر در شکل گیری شهر اصفهان در دوره ی مورد بررسی (دوره ای که از پایتخت شدن این شهر توسط شاه عباس صفوی در سال 1006 ق آغاز شد و طی دهه های بعد تداوم یافت) تحلیل می شود. در فصل دوم ساختار شهر در این دوره با توجه به عوامل تاثیرگذار بر آن تبیین و تعریف می شود، خصوصیات شکلی و کارکردی آن تعیین شده و نحوه ی تاثیرگذاری اصول مکتب شهرسازی اصفهان بر شکل گیری ساختار شهر نشان داده می شود. در فصل سوم مفهوم زبان هنر به طور عام و زبان طراحی شهری به طور خاص توضیح داده می شود. در فصل چهارم خصوصیات واحدهای سازنده ی این زبان یعنی فضای شهری اصفهان تبیین می گردد. در فصل پنجم نحوه ی استفاده از تئوری های زبان شناسی در حوزه ی معماری و شهرسازی بررسی می شود. در این فصل دستورزبان به منزله ی ابزار توصیف زبان ارزیابی و نحوه ی کاربرد تئوری های مربوط به شناخت ساختار نحوی و معنایی زبان در حوزه ی معماری و شهرسازی تحلیل می گردد و چگونگی کاربرد آن ها در توصیف دستورزبان طراحی شهری اصفهان واکاوی می شود. در فصل ششم دستور زبان طراحی شهری در ساختار شهر اصفهان بررسی می شود. این دستور زبان دو بخش ساخت نحوی و ساخت معنایی را دربرمی گیرد. موخره نیز برداشتی پدیدارشناختی از شهر اصفهان است در چارچوب مکتب شهرسازی اصفهان. به زعم نگارنده: "در بین دوره های مختلف رشد و شکوفایی شهر اصفهان، دوره ای که از پایتخت شدن این شهر توسط شاه عباس صفوی در سال 1006 ق آغاز شد و طی دهه های بعد تداوم یافت، یکی از درخشان ترین و پربارترین دوره های اعتلای فرهنگی و درخشش هنری آن است. در این دوره، با انتخاب مذهب تشیع به عنوان مذهب رسمی کشور، حیات عقلی شیعی به اوج خود رسید و حلقه های نیرومند فلسفی ـ حکمی بر تمامی شئون حیات اجتماعی و فرهنگی جامعه تاثیرگذاردند و مکتبی را به وجود آوردند که به نام مکتب الهی اصفهان شناخته می شود؛ در پی آن، معماری و شهرسازی با به خدمت گرفتن هنرهای دیگر از جمله نقاشی، خطاطی و غیره، این سطح از اعتلای اندیشه را تبلور کالبدی بخشید و آموزه های مکتب الهی اصفهان در قالب رشته ی خود صورت هنری داد".