گرگور شب ها و روزها به ندرت به خواب می رفت. بعضی وقت ها فقط به این می اندیشید که وقتی بار دیگر در باز شد، دوباره درست مثل سابق زمام امور خانواده را به دست گیرد. یک بار دیگر، پس از این زمان طولانی، رئیس و سرپرست کارمندان جزء و کارآموزها، پیشخدمت که آن قدر خرفت بود و دو یا سه دوستش در تجارتخانه های دیگر و آن دخترک خدمتکار مهمان خانه ای در روستا، خاطره ای شیرین و گذرا و دختر صندوقداری در مغازه کلاه فروشی که با جدیت تمام اما با کندی بیش از حد از او خواستگاری کرد، همه این ها در ذهنش ظاهر شدند، همه این ها همراه با بیگانگان یا آدم هایی که فراموش شان کرده بود، اما به عوض آنکه به او و خانواده اش کمک کنند، همه از دسترسش به دور بودند و خوشحال شد که ناپدید شدند. ولی وقتی دیگر حال و حوصله نداشت تا غصه خانواده اش را بخورد، از اینکه این قدر بد به او می رسیدند، تنها خشم تمام وجودش را فرا می گرفت، و با آنکه درست نمی دانست که دلش چه غذایی می خواهد، نقشه می کشید که چطور خود را به انبار آذوقه برساند و غذایی را بردارد که با وجود بی اشتهایی اش، باز به هر حال حق او بود. خواهرش دیگر بدون اینکه فکر کند که گرگور از چه غذایی خیلی خوشش می آید، صبح و ظهر، قبل از دویدن به سر کار، با عجله هر غذایی که به دستش می رسید، با پا به داخل اتاق گرگور می سراند و شب ها هم آن را با یک حرکت جارو بیرون می ریخت و اصلاً برایش فرقی نمی کرد که به غذا لب زده یا مثل بیشتر وقت ها حتی به آن نزدیک هم نشده است. تمیز کردن اتاق را هم که حالا همیشه شب ها چنان انجام می داد که دیگر سریع تر از آن ممکن نبود.