کتاب "فلسفه موسیقی نو" اثر تئودور آدورنو، بررسی عمیقی است درباره رابطه بین هنر موسیقی و مفاهیم فلسفی، به ویژه در دوران مدرن. آدورنو در این اثر، تغییرات سبک‌های موسیقی و تحولات فکری در گذر زمان را تحلیل می‌کند و اثر موسیقی بر روح و جامعه را مورد مطالعه قرار می‌دهد. او معتقد است که موسیقی مدرن، برخلاف موسیقی کلاسیک، بیش‌تر احساسات عصبی و استرس‌های جامعه را بازتاب می‌دهد و نماد بحران‌های فلسفی و فرهنگی زمانه است. در نتیجه، او بر تفاوت‌های بنیادی بین موسیقی کلاسیک و نو تأکید می‌کند و نقش آن در شکل‌گیری هویت و فرهنگ را بررسی می‌نماید.