اسلیتر و ونگ با مطالعه دقیق دوازده کشور در شرق و جنوب شرق آسیا، استدلال می‌کنند که برخلاف تصور رایج که نظام‌های اقتدارگرا تنها در شرایط ضعف و بحران تن به دموکراسی می‌دهند، در بسیاری از موارد در آسیا، گذار به دموکراسی زمانی رخ داده است که نخبگان حاکم اقتدارگرا از موضع قوت و با اطمینان نسبی از حفظ قدرت خود در توانایی مدیریت ثبات پس از گذار ("اعتماد به پیروزی" و "اعتماد به ثبات")، دست به اصلاحات دموکراتیک زده‌اند. به عبارت دیگر، دموکراسی نه پیامد ناگزیر ضعف اقتدارگرایی، بلکه گاهی یک استراتژی عامدانه از سوی رژیم‌های قوی در درازمدت بوده است. نویسندگان با دسته‌بندی کشورهای آسیایی مورد مطالعه به چهار گروه اصلی دولت‌های توسعه‌گرا، نظامی‌گری توسعه‌گرا، بریتانیای توسعه‌گرا و سوسیالیسم توسعه‌گرا، نشان می‌دهند که مسیرهای توسعه و دموکراسی در این مناطق بسیار متنوع بوده است.