این کتاب با تمرکز بر مجموعه‌ای از این نقشه‌ها، تحول درک و نمایش جغرافیایی اروپاییان از حدود شرقی فلات ایران در مواجهه با واقعیت‌های سرزمینی عصر صفوی را مورد کاوش قرار می‌دهد. نویسنده در این اثر استدلال می‌کند که نقشه‌های اروپایی این دوره، به ویژه در سده ۱۶ میلادی، همچنان تحت تأثیر تصورات باستانی و کهن از جغرافیای منطقه بودند و اغلب قلمرو شرقی ایران صفوی را تا نواحی دوردستی مانند سند، هندوکش و فراتر از جیحون گسترده نشان می‌دادند. با این حال، با گذار به سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی و هم‌زمان با افزایش تعاملات (اعم از نظامی و دیپلماتیک) میان ایران صفوی و همسایگان شرقی نوظهورش، یعنی ازبکان در ماوراءالنهر و گورکانیان در هند، و همچنین کسب اطلاعات جغرافیایی جدید، شاهد تغییر تدریجی در نقشه‌نگاری اروپایی هستیم.