نیمن در کتاب با تمرکز بر چگونگی رویارویی فیلسوفان بزرگ با پدیده‌ی شر و تلاش برای توجیه یا فهم آن، تاریخچه بدیلی از فلسفه را ارائه می‌دهد که در آن، مسئله شر نه به عنوان یک معضل الهیاتی صرف، بلکه به مثابه یک چالش اساسی برای عقل و معنا در جهان مدرن، مطرح می‌شود. او استدلال می‌کند که پس از زلزله لیسبون در سال 1755، که شوکی عظیم به اروپای آن زمان وارد کرد و ایمان به خیرخواهی مطلق خداوند را متزلزل ساخت، فلاسفه‌ای چون کانت، لایبنیتس و روسو به شیوه‌های متفاوتی به این سؤال پرداختند که چگونه می‌توان شر را در جهانی که گمان می‌شد توسط یک خالق خیر اداره می‌شود، توضیح داد. نیمن نشان می‌دهد که در دوره‌ی مدرن، شر از یک مفهوم الهیاتی به یک مفهوم اخلاقی و سیاسی تغییر ماهیت داده و به چالش کشیدن مبانی عدالت، مسئولیت و معنای انسانی بدل شده است. او با تحلیل دقیق اندیشه‌های متفکرانی از کانت و لایبنیتس تا آدورنو و آرنت، نشان می‌دهد که چگونه مفهوم شر، به ویژه پس از فجایعی چون هولوکاست، به یکی از محوری‌ترین مسائل در شکل‌گیری اندیشه مدرن و پست‌مدرن تبدیل شده است.