جورج اورول در مقاله‌ی خود با عنوان «یادداشت‌هایی درباره‌ی ناسیونالیسم» (Notes on Nationalism) که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد، به بررسی عمیق و انتقادی مفهوم ناسیونالیسم می‌پردازد. او ناسیونالیسم را نه صرفاً وفاداری به یک ملت یا کشور، بلکه نوعی «عادت ذهنی» (habit of mind) می‌داند که در آن فرد، خود را با یک واحد بزرگ‌تر (ملت، نژاد، دین، طبقه یا حتی یک حزب سیاسی) هم‌ذات‌پنداری کرده و منافع آن واحد را بر هر چیز دیگری مقدم می‌شمارد. اورول تأکید می‌کند که ناسیونالیسم فراتر از میهن‌پرستی صرف است. میهن‌پرستی به معنای عشق به یک مکان خاص و شیوه‌ی زندگی آن است، در حالی که ناسیونالیسم به معنای هم‌ذات‌پنداری با یک نهاد انتزاعی و تمایل به برتری آن است. او انواع مختلفی از ناسیونالیسم را شناسایی می‌کند، از جمله ناسیونالیسم مثبت (مانند صهیونیسم یا ناسیونالیسم ایرلندی) و ناسیونالیسم منفی (مانند یهودستیزی یا تروتسکی‌گرایی).