از زمین چمن قدم زنان می رفتم و زبان قشنگ را برمی گرداندم به خوابگاه. وقتی از کنار مجسمه ی عهد بوق کبیر رد می شدم، آن پسرک پولدار لوس، شرمن اوکس را دیدم. چرا این همه بچه دوره اش کرده بودند؟ همین طور که جلوتر رفتم، دیدم شرمن پز یک دوچرخه‎ی جدید را می دهد. شرمن به جمعیت گفت: سیستم هدایت سه بعدی داره. من فقط پدال می زنم و خودش فرمون رو می چرخونه. واییییییییی. خیلی از بچه ها تحت تاثیر قرار گرفته بودند. شرمن گفت: این دوچرخه شش تا فنجون گیر داره . باحاله، نه؟ سعی کردم جیم شومف اما شرمن من را دید. سلام، برنی. امشب هم پایه ی کارت بازی هستی؟ گفتم: شرمنده، نمی تونم. به خانم هینی قول دادم توی قلاب بافی کمکش کنم. راه نداشت با شرمن یا هر کس دیگه ای بازی کنم. نه تا وقتی که زبان قشنگِ بدشانس دور و برم بود. بدجوری می باختم! یورتمه راه افتادم که بروم و چند قدم جلوتر، و باز هم بدشانسی. رفتم توی شکم پری پسر خوب. پسر خوب بلوند است و چشم آبی و لپ قشنگ . خوش قیافه. قیافه اش طوری است که باید یک هاله دور سرش داشته باشد. با آن لبخند شیرین و اخلاق خوبش، خانم هینی، مدیر آپچاک و همه ی بزرگ ترها فکر می کنند او یک فرشته ی واقعی است. اما من حقیقت ماجرا را درباره ی او می دانم. اصلا خوب نیست، مگر این که خوب را این طوری هجی کنید: م-و-ش پرسیدم: چه خبر پسر خوب؟ همان لبخند تابان فرشته وارش را تحویلم داد. خیلی هیجان زده ام، برنی. پسر عموی سوگولی من، جالی پسر خوب، داره میادبهم سر بزنه.