«کجا می‌ریم بابا؟» سئوالی است که توما، معلول ذهنی ـ جسمی، هربار که سوار ماشین پدرش می‌شود، به طور خستگی‌ناپذیری از او می‌پرسد و بی‌وقفه تکرار می‌کند. ژان لویی فورینه، نویسندة مستعد و چهرة شناخته‌شدة طنزهای سیاه و طعنه‌آمیز است. او دو فرزند معلول ذهنی ـ جسمی به نام‌های ماتیو و توما دارد و در این کتاب برای اولین بار از دو فرزندش و از زندگی درهم‌شکسته و بدون آیندة آنها لب به سخن می‌گشاید؛ بچه‌هایش نه هرگز توانایی خواندن و نوشتن، نه اندیشیدن، نه کار کردن، و نه حتی دل سوزاندن برای خود را دارند. آنها قادر نیستند به تنهایی حتی غذا بخورند و لباس بپوشند. فورینه به طور مختصر زندگی روزانه‌اش را بازگو می‌کند و از نگرانی‌ها و رنج‌هایش می‌گوید. ماتیو در همان ایام جوانی می‌میرد و توما در موسسه‌ای تربیتی ـ درمانی اقامت دارد و اکنون بیش از سی‌سال دارد. او هرگاه که غیرقابل کنترل می‌شود به بیمارستان روانی منتقل می‌گردد. فورینه در این کتاب از تنفر، احساس گناه، خشم و دلخوریش، و از پس‌زدن‌هایش، همچنین از وضعیت بی‌رحمانة والدین بچه‌های معلول و حتی از نوعی ناامیدی و در عین حال از زیبایی‌های زندگی خود می‌نویسد.