صدرالمتألهین (1050ـ979هـ.ق.) چنان‌که معروف است همه روش‌ها را جمع کرده است. حکمت متعالیة او در بردارندة فلسفة مشاء، حکمت اشراق، کلام و عرفان است. بسیاری از بزرگان او را به سبب این کار بی‌سابقه و شگفت‌انگیز ستوده‌اند. اما باید گفت که برخلاف تأیید پیروان برجسته او، از فیض تا علامه طباطبایی، چنین چیزی (جمع روش‌ها) در عرض هم امکان‌پذیر نیست. به این معنی که ممکن است شخصی زمانی متکلّم باشد و بعداً فیلسوف شود و سپس به عرفان گراید. اما هم زمان در تنظیم یک جهان‌بینی نمی‌توان از دو یا چهار روش بهره گرفت. زیرا مبانی، مسائل، ابزار و اهداف هر روشی با روش‌های دیگر متفاوت است. در این کتاب، دیدگاه صدرالمتألهین با یک نگرش تاریخی بررسی شده است. بدین‌سان که در مسائل اساسی فلسفة اسلامی و حکمت متعالیه، نخست سابقه بحث در تاریخ فلسفه بازگو شده، آن‌گاه دیدگاه صدرا بررسی گردیده است. سپس تأثیر وی در فلاسفة بعدی مطمع نظر واقع شده است. در این اثر مسائل مهمی نظیر چیستی فلسفه و حکمت متعالیه؛ علم و ادراک؛ هستی‌شناسی؛ علیت؛ مواد ثلاث؛ مقولات؛ حرکت جوهری؛ ذات و صفات واجب و... بازگو شده است. در بخش پایانی کتاب نیز، گزیده‌هایی در ارتباط با مباحث یاد شده از متون مختلف ملاصدر آمده است.