"اعترافات" اساساً اعترافی به گناهان گذشته، ستایشی از عظمت و رحمت خداوند و تأملی در باب حقیقت، ایمان، حافظه، زمان و جایگاه انسان در هستی است. آگوستین در این کتاب با صداقتی بی‌پرده به شرح لغزش‌ها و خطاهای خود در دوران جوانی می‌پردازد و هم‌زمان در پی فهم عمیق‌تر مفاهیم الهی و حقیقت وجود است. کتاب در سیزده بخش (دفتر) تنظیم شده است. بخش‌های ابتدایی بیشتر به شرح وقایع زندگی آگوستین از کودکی تا دوران جوانی و میان‌سالی اختصاص دارد. او از سال‌های تحصیل، دوستی‌ها، دلباختگی‌ها، و انحرافش به سوی عقاید غیرمسیحی مانند مانویت سخن می‌گوید. آگوستین با صراحت به گناهان خود، به ویژه شهوت و غرور، اعتراف می‌کند و حسرت خود را نسبت به دوری از خداوند در آن دوران بیان می‌دارد. بخش‌های میانی کتاب به تدریج به سمت تأملات عمیق‌تر فلسفی و الهیاتی پیش می‌رود. آگوستین در مورد ماهیت شر، نقش اختیار انسان، و جستجوی حقیقت بحث می‌کند. او از تأثیر فلسفه نوافلاطونی بر اندیشه‌اش می‌گوید، اما در نهایت محدودیت‌های عقل تنها را در رسیدن به حقیقت غایی (خداوند) درک می‌کند.