کتاب حاضر، يکي از آخرين کارهاي مشترک بين پژوهشگران ايراني و لهستاني درباره چند سده روابط تاريخي ميان دو کشور است که پيش‌ازاين در قالب همايشي در دانشگاه ورشو ارائه شده است. قديمي‌ترين سند مربوط به روابط ايران و لهستان نامه‌اي است که در سال ۱۹۷۶ ميلادي از طرف اوزون حسن، براي کازيمير پاگلون پادشاه لهستان فرستاده شد که اکنون در آرشيو ملي لهستان موجود است. اين نخستين باب رسمي آشنايي ميان دو ملت و دولت بود و پس از آن بود که علاقه به فراگيري زبان فارسي و شناخت ايران در لهستان فزوني گرفت. در سال‌هاي بعد حاکمان دو کشور توسط نمايندگان سياسي خود دائماً باهم در ارتباط بودند که اوج اين روابط در دوره صفوي بود.