ماجرا به بیش از نیم‌هزاره قبل بازمی‌گردد، درست‌ترش، ۵۶۴ سال قبل. زمانی که یک انقلاب شیعی بخشی از ایران‌زمین را دربرگرفت و شکل‌دهنده آن، ترکمان بودند. سردمدار این جنبش را باید «اوزون‌حسن آق‌قویونلو ترکمن‌الاصل» دانست؛ کسی‌ که پایه‌گذار سلسله «آق‌قویونلوها» بود و ۲۵ سال حکومت کرد. او وقتی در سال ۸۵۷ قمری (۱۴۵۳م) شروع به گسترش نفوذش بر سرزمین‌های مجاور کرد، «جهانشاهِ قراقویونلو» بر ایران حکم می‌راند. درست در همین سال بود که هفتمین پادشاه عثمانی یعنی «سلطان محمد دوم»، مشهور به «سلطان محمد فاتح»، قسطنطنیه را فتح کرد و آن را «اسلامبول» نامید، اما هنوز مانده بود تا حواسش به ایران جمع شود. این درحالی بود که نبرد میان اوزون‌حسن ادامه داشت؛ تااینکه با مرگ جهانشاه در بامداد 5 ربیع‌الثانی سال ۸۷۲/ ۱2 نوامبر سال ۱۴۶۷ در جنگ «سنجق» پایان گرفت و پایتخت «بایندرها» را از دیار بکر به تبریز انتقال داد و از آن مهم‌تر، تحت امر قرار گرفتن خانقاه اردبیل بود. در مرزهای غربی قلمرو بایندری، محمد دوم عثمانی به ‌سرعت در حال احیای مجدد امپراتوری عثمانی بود. اوزون‌حسن از عواقب قدرت‌گیری روزافزون حکومت عثمانی در همسایگی خود بیمناک بود. اما... . این کتاب، روایتی تاریخی از روی‌ کار آمدن سلسله صفویه و با نگاهی به ریشه‌های آن و رویارویی‌های ایران و عثمانی در سده نهم قمری، است.