کتاب مانیفست سایبورگ

اسطورۀ سایبورگی من مربوط است به مرزهای زیرپاگذاشته‌شده، امتزاج‌های نیرومند و احتمالات خطرناک، چیزهایی که ممکن است ترقی‌خواهان همچون بخشی از کار سیاسی و ضروری کنکاشش کنند. یکی از پیش‌فرض‌های من این است که سوسیالیست‌ها و فمینیست‌های آمریکایی دوگانه‌های ریشه‌دار ذهن و بدن، حیوان و انسان، و ایدئالیسم و ماتریالیسم را در کردارهای اجتماعی، شکل‌های نمادین، و مصنوعات فیزیکی به «فناوری پیشرفته» و فرهنگ علمی مربوط می‌دانند. متون تحلیلی که ترقی‌خواهان پرورده‌اند، از انسان تک‌ساحتی (مارکوزه ۱۹۶۴) گرفته تا مرگ طبیعت (مرچانت ۱۹۸۰)، بر سلطۀ ضروری فن تأکید دارند و برای یکپارچه‌کردن مقاومتمان ما را به بدنی تخیلی اما زنده فرامی‌خوانند. یکی دیگر از پیش‌فرض‌های من این است که نیاز به وحدت مردم، برای مقاومت در برابر تشدید سلطه در سراسر جهان، هرگز این‌چنین مبرم نبوده است. اما شاید کمی انحراف دیدگاه ما را قادر سازد تا در جوامعی که به میانجی‌گری فناوری شکل گرفته‌اند در پی معناهایی تازه و دیگر اشکال تازۀ قدرت و لذت باشیم.