کتاب ابوالعلاء معری

کتاب حاضر به زندگی، خلقیات، ویژگی‌ زمانه، آراء و برگزیده‌هایی از برخی سروده‌های ابوالعلای معرّی شاعر عرب در قرن چهارم و پنجم هجری اختصاص یافته است. «ابوالعلاء به روایت اغلب مورّخان ادب، به سال 363ق در معرّة النعمان متولّد شد و یازده ساله بود که نبوغ شعریش شکوفا شد و به سرودن شعر پرداخت. او پس از کسب دانش در بغداد، بصره، طرابلس، انطاکی و لاذقیه به عزلت گرایید و تأمّلات ژرف‌کاوانه‌ای را نسبت به هستی در قالب سروده‌هایی جاودانه ارائه کرد. ابوالعلای معرّی همواره در سه زندان اسیر است: زندان تن؛ زندان کوری که در چهارسالگی بر اثر ابتلا به بیماری آبله به آن گرفتار آمد و زندان خانه‌نشینی. شعر ابوالعلاء را باید شعر اندیشه نامید. او در سروده‌های خود با تأمّل به زندگی انسان در این جهان می‌پردازد. نقطة مقابل زندگی؛ یعنی مرگ نیز در شعر او موضوعی بنیادین است.»