کتاب باغ مسیرهای هزار شاخه

تاریخ به‌منزله‌ی «مادر» حقیقت؛ این انگاره‌ شگفت‌آور است. منار، که هم‌عصرِ ویلیام جیمز است، تاریخ را نه کندوکاوی در باب واقعیت، که همچون خاستگاه آن تعریف می‌کند. حقیقتِ تاریخی، برای او، آن چیزی نیست که رخ داده است؛ آن چیزی است که ما داوری می‌کنیم که رخ داده است. عبارات پایانی- «سرمشق و آگاهیِ اکنون، و هشدار آینده»- به‌طرز بی‌شرمانه‌ای عمل‌گرایانه‌اند.