کتاب بی رویا

فرار کرد. از جایی که او ایستاده بود‌. اولین قدم را که برداشت، صدای کوبنده‌ی موزیک بلند شد. با همان شعر لعنتی! شعری که شر کرد توی تن شیدا و شور به جانش افتاد. شبی که از ماه‌ها قبل رویایی شده بود برایش، طنابش دور گردن ماه افتاد و به دار کشیدش. صدای امیرطاها توی سرش اکو شد: “کجا متواری شدی بی‌رویا؟ از اینجا تا آسمان؟ تو عشق را به دار کشیدی!!!”