کتاب فهرست نبایدها

برخی افراد کلکسیون صفحات موسیقی وینیل، کنسول‌های بازی یا لباس‌های قدیمی جمع می‌کنند. من اما سال‌هاست داستان‌های شکست را جمع می‌کنم؛ شکست در کار، زندگی خانوادگی، ازدواج و زندگی به ‌طور کلی. رمان عظیم آنا کارنینا اثر لئو تولستوی با جمله‌ای آغاز می‌شود: «خانواده‌های خوشبخت همه شبیه هم‌اند؛ هر خانواده‌ی بدبخت اما به شیوه‌ی خودش بدبخت است.» منظور این است که خوشبختیِ ساده، داستان جذابی نمی‌سازد. شادی ساده و یکنواخت است، بی‌عمق، مثل تفلون. اما ناخوشی و رنج، بافت و عمق داشته و درس‌های زیادی برای آموزش‌دادن دارند. به همین دلیل، من عاشق جمع‌کردن داستان‌های بدبیاری هستم. در روز فارغ‌التحصیلی، دانشگاه‌ها معمولاً یک سخنران مهمان دعوت می‌کنند تا تجربه‌هایش را با دانشجویان تازه‌فارغ‌التحصیل به اشتراک بگذارد. در سیزده ژوئن 1986، چارلی مانگر که آن زمان شصت‌ودو سال داشت، برای این کار به مدرسه‌ی هاروارد در لس‌آنجلس آمد. او، همراه با وارن بافت، موفق‌ترین شرکت هلدینگ تاریخ، برکشر هاتاوی، را ساخته بود. سخنرانی او بسیار متفاوت بود. عنوانش هم عجیب بود: «چگونه زندگی‌ای پر از بدبختی را تضمین کنیم.» به جای دادن توصیه برای موفقیت، او چهار روش مطمئن برای شکست کامل در زندگی را توضیح داد. او همه‌چیز را وارونه کرد. این روش، یک ایده‌ی درخشان بود؛ چون قوانین منفی، ملموس‌تر و به‌یادماندنی‌ترند. تحقیقات زیادی درباره‌ی شادی شده، اما هنوز دقیقاً نمی‌دانیم چه چیزی باعث موفقیت می‌شود، ولی می‌دانیم چه چیزی آن را غیرممکن می‌کند. کلید کار این است که عامل شکست را بشناسیم و از آن دوری کنیم، آنگاه مسیر موفقیت به‌طور طبیعی جلوی ما باز خواهد شد...